Maandag 7 januari heeft onze burgemeester Hans Romeyn zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak gehouden in de Witte Kerk. Ook hier is ‘verbinding’ de rode draad en dat heeft de burgemeester op pakkende wijze in woord én in beeld gebracht. Hier kun je integraal zijn toespraak nalezen.

Nieuwjaarstoespraak 7 januari 2019 in de Witte Kerk in Heiloo

Hans Romeyn, burgemeester gemeente Heiloo

Dames en heren, mede namens het gemeentebestuur van Heiloo, de gemeenteraad, het college van burgemeester en wethouders van Heiloo, heet ik u van harte welkom op onze nieuwjaarsreceptie in de Witte Kerk.

Welkom bij de nieuwjaarsreceptie in één van de nog 355 zelfstandige gemeenten die Nederland nog kent per 1 januari 2019. Wij zijn er trots op van die club van gemeenten deel uit te kunnen maken en zullen ook het komende jaar er weer hard aan werken om dat bestaansrecht te bewijzen, overigens in goede samenwerking. Ambtelijk doen we dat, u weet dat, in één organisatie met de gemeente Bergen, Uitgeest en Castricum. Bestuurlijk ook binnen de regio Alkmaar en allerlei andere samenwerkingsverbanden en gemeenschappelijke regeling. Op die manier zijn we met velen aan elkaar en met elkaar verbonden. En dat is ook goed vind ik.
Beste mensen, soms ben je tijdenlang op zoek naar een thema voor een toespraak en soms valt zo’n thema zomaar in je handen.

Wat mij betreft gaat het in deze toespraak over verbinding en respect. Dat komt onder andere door een bezoek aan Artis op 27 december jl.
Een bezoek aan Artis? Inspireert dat? Zult u zeggen… Ik probeer u dat uit te leggen.

Op 27 december zijn Els, mijn vrouw, Josette, onze dochter en de moeder van onze twee kleinzoons, samen met de kleine mannen Luuk en Ian een dagje naar Artis geweest. U kunt daar natuurlijk bij opmerken dat vele opa’s en oma’s dat doen en dat dat helemaal niet zo bijzonder is, ook dat klopt. Wij waren met de auto naar Artis gegaan en dat betekent natuurlijk dat je goed om je heen moet blijven kijken op de weg, zeker met zo’n kostbare “lading” aan boord. Je moet regelmatig je spiegels gebruiken, je zijspiegels, maar ook je achteruitkijkspiegel. Wat je dan doet is dat je met name op het verkeer let. Logisch lijkt me….

Op de terugweg naar ons thuis in Heiloo waren beide mannen, na een vermoeiende dag, op de achterbank in slaap gevallen. Toch wilden ze elkaar niet loslaten en hadden elkaar de hand gegeven en dat bleef zo totdat we thuiskwamen.

Josette had er een foto van gemaakt en als je niet alleen maar via de achteruitkijkspiegel op de weg lette, maar ook even ging verzitten, net even op een andere manier in je spiegel kijken, net een ander perspectief, dan kon je de broederliefde ook zien. Vertederend, intiem, ook wel en zeker verbindend……

Eén van onze plaatselijke ondernemers, Iwan Bronkhorst, eigenaar van fotostudio Iwan Bronkhorst, heeft de foto van Josette haar telefoon opgeblazen, tot het exemplaar dat u hier ziet. Prachtig toch? Het verbeeldt op een prachtige manier hoe wij met elkaar die verbinding kunnen zoeken en ook vinden. Hoe verschillend we ook zijn, hoe verschillend we ook denken, laten we blijven proberen elkaar te respecteren en te vinden, elkaar de figuurlijke, maar ook de letterlijke hand te blijven geven.

Het thema “Verbinding” stond ook centraal voor de jury die in december vorig jaar de verschillende ondernemingen in Heiloo mocht beoordelen of zij in aanmerking konden komen voor de ondernemers- en ondernemingsprijs.

Aangezien u lang niet allemaal aanwezig was bij de uitreiking van de prijzen op 15 december jl. in De Cultuurkoepel leek het mij aardig, ter inspiratie voor ons allen, nog een gedeelte uit de juryrapporten voor te lezen:

West trading bv won de Ondernemingsprijs 2018: De jury is onder de indruk van de gepassioneerde wijze waarop dit bedrijf verbindingen weet te leggen in tijd, in kennis, in duurzaamheid, in netwerken en naar medewerkers toe. Dit bedrijf is een uniek Heiloos bedrijf gebleven, dat zich ook verbonden voelt met deze gemeenschap. De drive voor deze ondernemer, Pim Westerwal: “Elke dag is anders. De voldoening om zeldzame producten op te sporen, te kopen en via je netwerk te weten dat je bijdraagt aan de passie van een klant die waar ook ter wereld zijn of haar unieke project kan voltooien. Daar geloven wij in en daaraan werken wij elke dag samen om niet alleen de klantvraag van vandaag, maar ook die van morgen direct in te kunnen vullen”.

De Ondernemersprijs ging naar RUW072 Pepijn Warnars. De jury is onder de indruk van de verbinding die deze ondernemer weet te leggen met zijn passie. Een ondernemer die kansen ziet om te groeien. En waar de grens ligt bij de persoonlijke verbinding met de oorsprong van zijn product en ambacht, zijn klanten aan zich wil blijven binden vanuit inspireren en meedenken in een oplossing voor hun situatie. Een geboren en getogen ondernemer uit Heiloo, verbonden aan klanten in deze omgeving. “Mijn persoonlijke binding met het ambacht, het product en mijn klant blijven echter bepalend voor hoe groot ik wil worden.”.

Misschien geldt dit laatste ook wel voor Heiloo. De persoonlijke binding binnen ons dorp, hoe we met elkaar omgaan en wat we voor elkaar kunnen en willen betekenen is bepalend of en hoe wij één van de nu nog 355 zelfstandige gemeenten kunnen blijven.

Hoe het ook zij: wat mij betreft is, in ieder geval, de aandacht die deze ondernemers hebben voor hun klanten, de aandacht die ze aan de kwaliteit van hun bedrijf besteden een heel mooi voorbeeld voor ons allen hoe wij met elkaar ook de verbinding kunnen zoeken en vinden om de kwaliteit van ons “wonen, werken en recreëren in Heiloo” op hoog niveau te houden.

En daarbij ben ik ervan overtuigd dat we daar elkaars hulp nodig hebben. We moeten elkaars handen vasthouden, natuurlijk met respect voor de verschillende meningen die er bestaan, maar altijd weer vanuit het besef dat we er met elkaar voor moeten willen gaan.

Een mooi voorbeeld van het met elkaar naar verbinding zoeken en vinden was de schaatsbaan die de afgelopen weken op het ’t Looplein heeft gestaan. In goede samenwerking, zeker tussen een groot aantal (horeca-)ondernemers, is dit tot stand gebracht; grote complimenten daarvoor. Het is mooie activiteit die verbinding brengt en die beslist voor herhaling vatbaar is…….

Wat mij betreft respect en waardering voor iedereen die daar een bijdrage aan heeft geleverd.

Ook het afgelopen jaar zijn er gelukkig weer heel veel mensen geweest die hun bijdrage hebben geleverd aan de zaken die in ons dorp gebeuren. Naast de al genoemde ondernemers, zijn dat ook de vele vrijwilligers die zich voor ons allemaal inzetten. En, zonder ook maar enigszins de pretentie te hebben volledig te zijn, noem ik bijvoorbeeld de medewerkers van het Rode Kruis die bij veel activiteiten ondersteuning bieden, de mensen die meedenken bij de ontwikkeling van de vele plannen die er bij het gemeentebestuur leven, serviceclubs als Rotary die door hun activiteiten verschillende goede doelen ondersteunen, maar ook Gouden Dagen, de Kerken en vele vele anderen die zich inzetten….

Wat dat respect aangaat nog het volgende.

In de laatste aflevering van het programma “De Wereld Draait Door” op 14 december van het vorig jaar ontving Matthijs van Nieuwkerk een groot aantal gasten die hij het afgelopen jaar ook aan tafel had gehad.

Het thema van de eindejaarsuitzending was “respect”, dit mede naar aanleiding van het overlijden van Aretha Franklin. Muziek van haar werd altijd een half uur voor het begin van de uitzending gedraaid en vooral ook haar vertolking van het nummer “Respect”.

Eén van de gasten, Antoinette Scheulderman, journaliste, had veel respect voor Robert Smits, een aanvankelijk grote voetbalhooligan, die begin jaren ‘80 aan lijm verslaafde kinderen in Rio de Janeiro is gaan helpen.

Hij is vanuit Rotterdam in één van de oudste krottenwijken in Rio gaan wonen. Door het bouwen van een school en het oprichten van een voetbalclub (die hij “Sparta” noemde, omdat “Feyenoord” moeilijk was uit te spreken) probeert hij, inmiddels al meer dan dertig jaar, kinderen uit handen van criminelen te houden. Stoppen met helpen noemt hij geen optie en op vragen van Antoinette zei hij: “van de tien kinderen die wij krijgen, gaan er 5 dood, 4 verliezen we uit het oog, maar we zijn blij dat we die ene redden! En dat “redden”, al is het maar die ene, daar doen we het voor!! Respect!!”

Splinter Chabot, een andere gast in het programma, had het over één van de vele afschuwelijke schietpartijen die in Amerika hebben plaatsgevonden. Op 14 februari vond er een schietpartij plaats in Florida waarbij 17 leerlingen op een school werden doodgeschoten. Emma Gonzales schuilde met haar klasgenoten 2 uur in een klaslokaal voor de shooter. Vlak daarna, tijdens een bijeenkomst waar de gedode medeleerlingen werden herdacht, haalde zij enorm uit naar de wapenindustrie en richtte zij een organisatie op met medeleerlingen #neveragain.

Ze organiseerden een mars “for our life” waarin zo’n 800.000 tot een miljoen mensen met haar mee naar Washington marcheerden. Daar aangekomen sprak Emma op meer dan indrukwekkende wijze de menigte toe. Ze noemde alle namen van omgekomen medeleerlingen op en zei daarna “who’d never……” (die nooit meer…..) …..and for my friend Carmen die nooit meer zal klagen over haar pianoles, and for Joachim Oliver die nooit meer zal basketballen met zijn vrienden Sam and Dylan…. En zo ging dat nog 15 namen door…. daarna was ze 6 min en 20 seconden, exact zo lang als de schietpartij heeft geduurd….. daarmee liet ze niet alleen zien en horen wat ze voor verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt, maar ook wil ze laten blijken dat er ook hoop is……

Of het nu gaat om Robert Smits, om Emma Gonzales, om……. Voor allemaal is diep respect. Maar waar het uiteindelijk allemaal om gaat is dat zij respect verdienen vanwege hun inzet voor iets wat er nooit had moeten zijn. En of dat nu in Brazilië is, in Amerika, in Nederland, in Heiloo…… Wij hebben met elkaar een verantwoordelijkheid dat we moeten kunnen leven in een veilige samenleving. We hebben daarin een gedeelde verantwoordelijkheid.

Aan dat laatste moest ik ook denken aan het einde van het jaar toen er weer allerlei discussies op gang kwamen over wel of geen vuurwerk…

Op 28 december plaatste ik de volgende oproep op facebook: “Heiloo, vandaag start de verkoop van vuurwerk weer. Afsteken van het vuurwerk mag aanstaande maandag van 18.00 uur tot 02.00 uur. Ik verzoek u vriendelijk afgestoken, ruim dan zelf de restanten alstublieft weer op”.

Eén van de reacties die daarop kwam was: “Ach, denk je nu echt dat er niets afgestoken wordt voor die tijd?! Vuurwerk in huis betekent afsteken. Nu al een hond die niet meer naar buiten durft, fijn vier dagen ellende voor de huisdieren! Helaas is de gemeente Heiloo al het hele jaar niet in staat het vuurwerk buiten de uren dat er afgestoken mag worden aan banden te leggen! In en in triest!!!!!”

Een reactie daarop was: “Dat is meer een taak van de ouders, lijkt mij.”

Met dat laatste ben ik het van harte eens. Overigens is het voor de gemeente, voor de hulpdiensten echt onmogelijk hierop te handhaven. Dat geldt ook voor zogenaamde vuurwerkvrije zones. Deze hele discussie over wel/geen vuurwerk is echt een landelijke discussie. Ik sluit me aan bij de oproep van Erik Akerboom, de korpschef van de Nationale politie, en van de Onderzoeksraad voor Veiligheid aan de minister om landelijk maatregelen te nemen. Voor individuele gemeenten is dat vrijwel onmogelijk in mijn ogen. Hoe dan ook, er blijft een belangrijke verantwoordelijkheid bij onszelf om, zolang we vuurwerk, in welke vorm dan ook, af mogen steken, dat op een verantwoorde manier te doen en ook onze kinderen daar op te wijzen. Het is toch te gek voor woorden dat bv in Alkmaar een brugpieper, voor wie z’n schooltas met boeken misschien te zwaar is, wel met een tas vol zwaar vuurwerk op straat loopt en in staat is een nitraatbom op de politie af te vuren……

Overigens viel de overlast en het aantal optredens tijdens de jaarwisseling van politie en brandweer relatief mee, in onze veiligheidsregio een kleine 150 uitrukken……

Ik ben blij met onze hulpverleners en wil ze ook graag complimenteren met de inzet die zij ook afgelopen jaar weer hebben gepleegd. Die dank heb ik afgelopen vrijdagavond ook overgebracht tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst van de brandweer. Het is goed dat we onze wijkagenten hebben Dirk Haasnoot, Johan de Wildt en Jacqueline Kok en natuurlijk ook nog Bauke van Dijk.

Dames en heren, in het programma van ”Jacobine Geel op zondag” werd onlangs aandacht besteed aan het concert dat werd gegeven ter gelegenheid van de 85ste verjaardag van Huub Oosterhuis, de dichter. Trijntje Oosterhuis, zijn dochter, zong daarin een lied over het kinderpardon met de tekst van haar vader en op muziek van haar broer Tjeerd. Ze zong het lied samen met de winnares van The Voice Kids Yosina Roemajauw (12 jaar)

Laat Ze Blijven
Waar je bent geboren en getogen

Moet je daar vandaan?

Wie heeft dat beslist?

Had je willen zijn geboren

Als je dat te voren wist?



(Handen af, zingt mijn geweten

Laat ze blijven, laat ze blijven

God en bijna iedereen staat aan hun kant

God en bijna iedereen staat aan hun kant)


Overheid, doe niet zo verbeten

Maak een beter, liever Nederland 

Dat maken van een beter, liever Nederland, van een nog beter Heiloo begint bij onszelf. Wat mij betreft geldt dat ook voor het kinderpardon!

Sinds maart afgelopen jaar is er weer, als gevolg van de verkiezingen, een nieuwe gemeenteraad. Ook het nieuwe college heeft zich gevormd, op basis van een coalitieovereenkomst 2018-2022, met als titel “Met Elkaar!”

De gemeenteraad is vol enthousiasme begonnen om uw belangen, het algemeen belang van onze gemeente zo goed mogelijk te dienen. Vanzelfsprekend doet hij dat vanuit de verschillende politieke invalshoeken die er bestaan. Uiteindelijk geldt ook hier, wat mij betreft, dat het heel goed is duidelijk te maken waaruit de politieke verschillen van mening bestaan, maar ook begrip en respect voor elkaar dat we van mening kunnen verschillen. Dat er mogelijkheden gezocht kunnen en moeten worden om de verschillende ideeën met elkaar te verbinden, juist voor die hele gemeenschap in ons mooie dorp.

Hoe triest was het, dames en heren, dat wij de raadsvergadering van 8 oktober met een lege zetel moesten beginnen: De heer Willem Gomes, raadslid namens de NCPN was kort daarvoor overleden. In het “In Memoriam” dat ik aan het begin van die raadsvergadering heb ik uitgesproken zei ik ondermeer, citerende uit een brief die de heer Gomes aan mij had gestuurd in juli vorig jaar: “Geachte heer Romeijn, politiek gezien is er misschien een grote afstand tussen ons, maar er is ook een intermenselijke manier van samenleven. Dat tracht ik elke dag waar te maken, hetgeen niet altijd meevalt”. Ook hieruit blijkt, hoe verschillend je ook kan denken er ook iets hoort te zijn als respect!!

Dat respect heb ik, dames en heren, ook voor al onze medewerkers in onze organisatie. Dat wil ik hier nog eens expliciet over het voetlicht brengen!

Vanuit de gedachte van Verbinding en van Respect voor elkaar kunnen wij met elkaar voor elkaar in Heiloo en voor onze omgeving heel veel betekenen. Wij nodigen u uit daarover mee te denken en vooral ook mee te doen. Helaas kunnen we net als u niet alles, maar als we elkaar respecteren en juist die verbinding zoeken dan gaat er zeker heel veel wel lukken.

Dames en heren, als je dan nog eens naar deze kleine handjes kijkt die met elkaar zijn verbonden, dan legt dat toch ook een grote verplichting op ons allemaal om ervoor te zorgen dat zij ook recht hebben op een mooie toekomst, op een mooi Heiloo! Die warmte, die verbinding, dat respect wens ik u, wens ik ons allen toe. Ik wens u, nogmaals, namens de gemeenteraad en het college van burgemeester en wethouders een gezond, gelukkig en voorspoedig 2019!!

Hans Romeyn,
Burgemeester Heiloo

Lees ook